M Ö S E N G H E M

AUDIO opnamen Christophe Burssens op het orgel van Meuzegem

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Thu, 26 Apr 2012 21:48:04 +0200

De videobeelden kan je bekijken op volgen url : http://youtu.be/MZktG1ZcrxY

de KAZUIFELS van Meuzegem

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Sat, 14 Apr 2012 17:32:00 +0200

De kazuifel is een mouwloos opperkleed dat gedragen wordt door de priester als hij de mis opdraagt. Het woord "kazuifel" komt van het Latijnse "casula" wat "huisje" betekent.

De kazuifel heeft in de loop der jaren, sinds de 12e eeuw, een zekere ontwikkeling ondergaan. Van een volmaakte cirkel van stof met een halsopening in het midden tot kleinere modellen (vioolkistmodellen) rijkelijk versierd met goudgalon en zilverchenille. Heden wordt er meer de voorkeur gegeven aan het gotisch model.

De kleuren van de kazuifel worden bepaald aan de hand van de kalender van het kerkelijk jaar.

Groen wordt gedragen in de gewone tijd door het jaar. Het is de kleur van de hoop.

Rood wordt gedragen op de feestdagen van de H. Geest (Pinksteren) en op feestdagen van de martelaren.

Paars wordt gedragen in tijden van boete : de vastentijd en de advent en soms ook bij uitvaarten.

Wit is de kleur van de andere feesten.

Blauw is niet echt een liturgische kleur maar tijdens Mariavieringen zijn de kazuifels met blauwe motieven versierd.

Goud wordt vooral met Pasen gedragen om het feestkarakter extra te onderlijnen.

Zwart is in onbruik geeraakt. Het werd vroeger gedragen tijdens uitvaarten en op Allerzielen.

Rose wordt zelden gedragen ; voor de 3e zondag van de advent en de 4e zondag van de vastentijd.

Naar aanleiding van onze TT op 11-12-13 mei , enkele van onze kerkelijke gewaden. Op dit ogenblik worden ze onder de loupe gehouden door Mevr. van Dyck van het centrum voor Religieuze Kunst en Cultuur , die een korte beschrijving gaat geven van de stoffen, opdruk en motieven, de waarde en ook een vermoedelijke productiedatum.

Inmiddels willen we enkele modellen u niet onthouden en doen we ons best enkele exemplaren te beschrijven.

De grond van de kazuifel in vioolkistmodel is bordeaux rood van fluweel met afwerking in goudgalon.

In het midden van het kruis is een motief geborduurd.

Dit motief is het zinnebeeld van het bloedoffer van Christus aan het kruis en het is omringd door stralen uit glasparels.

Het motief stelt een pelikaan voor die haar jongen voed met haar eigen bloed. Ze verwondt eerst zichzelf met haar snavel en geeft vervolgens het bloed aan haar jongen. Eeuwenlang dacht men zo, ten onrechte ; zij braakt het voedsel uit haar krop en het lijkt of ze zichzelf daarbij in de borst prikt.

De productiedatum zou liggen tussen 1800 en 1825

Emiel van Cauter, mijn idool ...... Ivan de Mars

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Wed, 04 Apr 2012 22:42:00 +0200

Geboren te Meuzegem op 2 december 1931.

Hij liep school te Wolvertem tot het 6e leerjaar en ging daarna naar Braine l’Alleud op internaat.

Zijn moeder Lis wou dat hij zijn frans zou leren om verder door het leven te gaan.

Miel zijn eerste doel was schoolmeester worden, want hij was een hele goeie student.

Hij was een jongen met een enorme wilskracht en een goed uithoudingsvermogen. Daarom moest hij zijn energie kwijt en ging hij het proberen in de wielersport.

Er was thuis wel enig protest vanwege het "koereurke spelen", maar Miel zette door en nam op een zonnige zondag de damesfiets van moeder uit de stal en ging stiekem koersen in een wedstrijd voor "beginnelingen".

De weken daarna herhaalde hij deze maneuvers.

Hij voelde dat er nog geen winst in zat, maar volgde wel gemakkelijk de andere renners.

Toen hij beter en sneller werd had hij intussen steun van lokale supporters en kreeg hij zijn eerste koersfiets ........ en onze Miel was vertrokken.

Hij was "nieuweling" van 1949 tot 1951, daarna "liefhebber" van 1952 tot half 1955 en "beroepsrenner" tot 1959.

Hij werd wereldkampioen bij de Liefhebbers in 1954 te Solingen in Duitsland.

Hij werd Belgisch kampioen bij de beroepsrennes in 1955 te Marche en Famenne.

Ik herinner me nog levendig enkele opmerkelijk gebeurtenissen van Miel. Als jonge knaap zat ik dikwijls op de hoeve van "smetteken" , de bijnaam van Miels’ ouders.

Op een zomeravond ging Miel paard rijden, want bij "smetteken" waren paarden hun broodwinning; ze deden namelijk huwelijken en begrafenissen met koets en paard. Miel zei altijd " ik ra rond met werm vlies en kaat vlies". Miel ging niet met 1 paard rijden maar met 2. Hij liet de paarden naast elkaar rijden, waarbij hij recht op de rug van de paarden ging staan, gelijk in ‘t circus.

Hij was altijd bereid om zotte toeren uit te halen. Zo reed hij een veldcross met een sigaret in zijn mond.

Miel had ook vroeg een auto, het was een "Opelleken" waarmee hij door de straten van de gemeente reed en wij, zo fier als een gieter, mochten meerijden.

Hij vertelde mij dikwijls over zijn belevenissen onderweg en tijdens de wedstrijden. Ik mocht zelfs meermaals met zijn koersfiets in het dorp rondrijden en dan voelde ik mezelf de gelukkigste snotneus van Meuzegem.

Er werd ook keihard gewerkt op de boerderij, de koeien moesten s’avonds gemolken worden en ook op het land was er werk zat. Miel moest vroeg opstaan , het land bewerken en tussen het werk door, gaan koersen . Daar had ik enorm respect voor.

Al zijn uitslagen en trainingen heeft hij opgeschreven in schoolschriftjes welke moesten doorgaan als dagboek. Toen hij in het huwelijksbootje stapte heb ik mijn dorpsgenoot uit het oog verloren, maar ik zag hem nog regelmatig op de ouderlijke hoeve. Dan kwam hij bij moeder Lis op het erf gereden met zijn Lamborghini. Miel was een zakenman geworden.

Miel was mijn idool, mijn gebuur en mijn vriend, waarvan ik veel te vroeg afscheid heb moeten nemen.

Ivan de Mars

Meise 29.03.2012

De BURCHT van Meuzegem ..... deel 3

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Fri, 30 Mar 2012 22:27:00 +0200

AARDEN VERSTERKINGEN

Hieronder verstaan we de meeste ringwal-constructies in cirkel- of vierkantsvorm of de trodionele 8 vorm. Ik maak hier onderscheid tussen drie type’s :

1. de ringwal met verdedigings- en woonfunctie en landbouwuitbating , daterend uit het ijzertijdperk tot de late Middeleeuwen . Ik noem het "Hunsberg-type"

2. De ringwal met verdediging- en woonfunctie, daterend uit het ijzertijdperk tot de late Middeleeuwen , het zogenaamd "Borght-type"

3. De ringwal met woonfunctie en landbouwuitbating , daterend van de Middeleeuwen tot heden, met een hype in de 14e eeuw toen de kleine landadel en de meiseniers hun rijkdom etaleerden. Ik noem het "Waterhoeve-type"

Voorbeelden genoeg te vinden in onze directe omgeving, we nemen er een paar uit :

De (latere) "Pastorie" van Wolvertem , beter bekend onder "het Godshuis" , valt onder type 3.

De toegangsweg naar de site werd de latere "Mottestraat".

Deze site is een typische ringwalhoeve uit de 14e eeuw.

De "Biesthoeve" valt eveneens onder type 3.

Zij was aanvankelijk de woonplaats van het geslacht "van Kwalstergem" ; zij is voorzien van een kleine kouter en is van Frankische oorsprong.

De Merchtemse "Borgt" valt onder type 2.

Zij is afkomstig uit het oude domein van "Miro".

(Miro-inga-heim = Merchtem) en lag ten oosten van de "Miregem-couter" aan de Molenbeek.

Bij deze oude "borght"- site behoort, zoals in vele gevallen, de huidige parochiekerk.

Het domein kwam later via vererving in handen van de Heren van "Spelt" en de Heren van "Hobosch"

De "Borgt" van Londerzeel is een vestiging van de Heren van Grimbergen "de Berthouts" en was een buffer op de weg tussen hun Domein "Mechlina" en hun scheldeovergang aan "den Briel".

Zij bestond uit een 8-vormige ringwal en is van type-2 , daterend van rond 1080 nC.

Op de Ferrariskaart uit 1770 zien we nog duidelijk de 3-dubbele bescherming , de beek + de dubbele omwalling.

Deze tekening , gemaakt na de archeologische opgravingen, geeft een beeld van de burcht in de late Middeleeuwen.

"Hof te Rode" nog een creatie van de Heren van Grimbergen uit het begin van de 12e eeuw tijdens de laatste ontginning van de Wolvertemse bossen.

Op de Feraris kaart zien we duidelijk de 8-vorm bestaande uit : rechts het opperhof en links het neerhof.

Het typische "borghvelt" is gelegen tussen de Birrebeek en het hof.

nieuwe update 30.03.2012 de BURCHT van Meuzegem ..........deel 3

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Fri, 30 Mar 2012 00:26:45 +0200

Korte geschiedenis van Meuzegem

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Fri, 30 Mar 2012 00:26:14 +0200

De naam Meuzegem is afkomstig van “ Muso “, een Frankische Germaanse familie die neerstreek op het Brabantse plateau rond 700 voor Christus. Muso-inga-heim, wat zoveel betekent als Muso-familie-huis, is dus de woonplaats van de familie van Muso. Deze bezat een gebied van 12 bunder land - een traditionele mansus – op de drieledige kouter van de Blakenberg.

Na de christianisering van de Friese en de Frankische gebieden werd rondom de villa van de Heren van Museghem een kerk gebouwd rond 803 na Christus. In september 1112 werd deze kerk, samen met een hoeve, de latere Onze- Lieve- Vrouw- hoeve, en 2 mansi land, als dotatiegoed afgestaan aan de abdij van Dielegem in ruil voor het onderhoud en de bediening van de kerk. Daarnaast hadden de Heren van Meuzegem ook nog goederen in Wolvertem en in Jette.

Zoals gebruikelijk bij de kleine landadel toonden ze hun macht door een ringwalburcht op te richten in de 11e eeuw. In de 13e eeuw verarmde het Huis van Mosenghem en werden de bezittingen verkocht aan een Duitse ridderorde die gevestigd was in Pitsenburg-Mechelen.

Deze ridderorde bundelde al haar goederen in deze streek en bracht ze onder in een leenhof met zetel in het “ Hof van Meuseghem “. Zo bleef de helft van de parochie bestaan als aparte eenheid tot aan de Franse Revolutie.
Heel even – van 1797 tot 1811 – was Meuzegem een zelfstandige gemeente met Antonius de Cock als burgervader. Daarna werd het gebied samengevoegd met Wolvertem.

Onder de inwoners van Meuzegem zijn er twee personen met een zekere beroemdheid : Jan Frans Stallaert, een dichter-muzikant die in 1777 mede-oprichter was van de Harmonie St Cecilia in Merchtem en Miel Van Cauter, wereldkampioen wielrennen bij de beloften in 1955.

In 2012 viert de parochie het 900-jarig bestaan van de eerste akte waarin de naam Meuzegem wordt vermeld.

de BURCHT van Meuzegem ...... deel 2

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Sat, 24 Mar 2012 00:01:00 +0100

GRAFHEUVEL / TUMULUS / TOMME

Een van de oudste relicten uit het verleden is de grafheuvel of tumulus genaamd. Men deelt ze in in twee groepen : de paalkrans-tumulus, waarbij de grafheuvel omkranst wordt door palen; en de ringwal-tumulus, een grafheuvel omringt door een greppel. De meeste van de Tumuli in Belgie zijn van Romeinse origine ; ze zijn gelegen rond Tongeren en zijn gedateerd rond 150 nC. Er zouden nog vele en oudere grafheuvels bestaan. Probleem is om ze na al die jaren te detecteren. De meeste zijn afgegraven of volledig in het landschap opgegaan. Andere zijn enkel waarneembaar vanuit de lucht, afhankelijk van de weersomstandigheid, bodemgesteldheid en vegetatie. Andere zijn waarneembaar vanuit de nabije omgeving, maar slechts bij merkwaardige omstandigheid. Bijvoorbeeld na een lichte sneeuwval op een koud oppervlakte ; op de contouren van de grafgreppel, die nog niet bevroren is, zal de sneeuw direct smelten en zo het oeroud litteken blootleggen.

Vanuit de lucht zullen de zonnestralen het veld, na een overvloedige regenval, doen opdrogen. De grafgreppel waar het water dieper is doorgedrongen zal duidelijker waarneembaar zijn doordat de contouren van de cirkel donkerder zijn.

Zo heeft Charles Leva meer dan 40000 luchtfoto’s gemaakt om archeologische verschijnselen voor het nageslacht vast te leggen. In de streek ontdekte hij bij Asse verscheidene Romeinse wegen , in Grimbergen en Oppem een 6-tal grafheuvels.

Vooral de grafheuvel op de grens van Oppem en Brussegem trekt onze aandacht.

Een grafcirkel langs een oude landweg, later "Romeinse baan" geheten, gelegen op het Flouxenbergveld, geprangt tussen het Flouxenbergbosch en de Cavainghe .

Deze ringvormige gracht heeft een diameter van 45 m, is 1.6 m breed en 1.25 diep en heeft een opening van 2 m aan de noordzijde. Dat waren de bevindingen bij de archeologische opgraving uit 1973.

In de gracht werden enkele fragmenten van aardewerk gevonden en een gepolijst bijl uit het Neolithicum, cc 5000 vC.

In deze periode werden de doden verbrand op een houtstapel en werden de restanten in de cirkel bijgezet, vergezeld van enig aandenken in de vorm van aardewerk of wapens. Vervolgens afgedekt met een lading aarde. Na meerdere bijzettingen werd het grafveld een klein bergje.

Het grafveld dat geklemd ligt tussen twee valleien , lag vroeger veel hoger , maar is gedurende eeuwen geërodeerd, waardoor de archeologische structuur bijna volledig verdwenen is. De gevolgen van de erosie merk je aan de bodemstructuur en de bodemhoogte.

De Flouxenberg is opgebouwd uit zware klei. De plaatsen waar de vegetatie uit bos bestond liggen een tot anderhalve meter hoger dan de in cultuur gebrachte velden, behalve aan de rechterzijde ; daar is nu een biesbos "de Cavaigne" dat volgens mondelinge bronnen aangeduid word als vroeg middeleeuwse steengroeve. Afgaande op de noordelijk gelegen ingang van het grafveld sluit het domein aan bij de "Moorsala - kouter" , welke zowel Brussegem als Oppem toebehoort.

CASTELLUM /KASTEEL

Een kasteel is een laat middeleeuwse bouwwerk dat oorspronkelijk de functies van verdediging en wonen combineerde. Het castellum is in de loop der eeuwen veranderd van een feodaal verdedigingsfunctie tot een kasteel met residentiële woongelegenheid. Mede door het gebruik van buskruit en artillerie is het militaire aspect uiteindelijk geheel verdwenen.

Het kasteel van Imde is daar een mooi voorbeeld van. (restant paardestallen) .

Deze site gelegen in het hoekje van Wolvertem is gecreëerd begin 11e eeuw toen het geslacht van Jette het domein Wolvertem via huwelijk vererfde.

DONJON

Een donjon is een zware versterkte toren of woontoren. Een donjon aangehecht bij een kasteel was dan de laatste vlucht- en verdedigingsplaats. In de late Middeleeuwen werden de meeste landbouw uitbatingen voorzien van een toren. Uit de vroege Middelleeuwen vinden we 1 mooi bewaard exemplaar.

Deze donjon "Ten Houte" was functioneel een tol- en controle plaats voor de ingang van het groot Buggenhoutbos en een passage voor de Scheldeovergang op "den Briel".

Later werd deze toren vanwege de veiligheid met 1 verdieping ingekort en omgevormd tot vroonhof, dat mijn Antwerpse voorouders in 1626 gedurende een kleine eeuw hebben uitgebaat.

de BURCHT van Meuzegem .......... deel 1

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Wed, 21 Mar 2012 22:34:00 +0100

Aarden versterkingen , burcht ...... of borgt ........ of moet het motte zijn .......... terp, oppidum, tomme, tumulus, grafheuvel, vluchtburcht, waterhoeve, kasteel, ..... velerlei omschrijvingen voor een constructie uit het verleden. Onze streek is rijkelijk voorzien van zulke bouwwerken gelegen op een kunstmatige of natuurlijke heuvel. Alvorens we onze Meuzegemse burcht de juiste functie meegeven en de constructie in het juiste tijdvak plaatsen geven we eerst tekst en uitleg bij de verschillende bouwwerken uit de streek. We onderscheiden drie essentiële functies bij deze bouwwerken : verdedigen, wonen en sterven. Bij de tot nu gerealiseerde archeologische onderzoeken van deze constructies waren het veelal de militaire aspecten die aan bod kwamen.

AARDEN VERSTERKINGEN :

Het steken van een gracht en het ophopen van de uitgegraven grond tot een wal achter die gracht is een vorm van verdediging die tot de prehistorie terug gaat. Deze cirkelvormige grachttracés , meestal in de acht-vorm, zijn nog gedeeltelijk goed bewaard gebleven maar het wallichaam is door latere werken grotendeels genivelleerd. Deze bouwwerken worden ten vroegste toe geschreven in het begin van de 9e eeuw met een hype van de 11e tot de 13e eeuw.

De conventionele geschiedenis noemt deze bouwwerken "Motte(s)" en situeert deze in het tijdvak van de plunderende Noormannen. Edoch is de naamgeving van deze bouwwerken evenals het tijdperk, foutief weergegeven. De constructie, met als functie "verdedigen" , moet in een veel vroeger tijdperk geplaatst worden wanneer de Frankische stammen nog niet echt een geheel vormen en ieder voor zijn eigen deur kon vegen. Deze bouwwerken waren niet echt opgewassen tegen een leger van pakweg 100 krijgers. De naamgeving "Motte" bespreken we later bij het onderstaand hoofdstuk.

OPPIDUM :

Latijnse benaming gegeven door de Romeinse heersers voor een verhoogde en versterkte plaats in Galliae. Meestal op een heuvel gelegen.

Men heeft gedurende lange tijd geopperd dat "Borgstad", gelegen tussen Asbeek en Asse , een oppidum was van de Nerviers. Sommige gingen ervan uit dat de versterkte plaats het legerkamp was van de Romeinse veldheer Cicero was. Versterkt was deze plaats wel, maar Nervische en voldoende Romeinse sporen ontbreken. Deze "éperon barré, een natuurlijke verhoogde heuvel in hoefijzervorm, van 200 m doorsnee, omgeven door ravijnen en moeilijk toegankelijke plaatsen is met logische zekerheid een versterkte schuilplaats of verdedigingsplaats van de Frankische stammen uit Asse.

Tijdens de "Pax Romana" , rond 50 nC , had men met de verlenging van de hoofdweg Bavai-Mons tot in de Romeinse pottenbakkers-vicus van Asse twee problemen : primo , hoe omzeil je bij aanleg van een Romeinse weg een afgrond , en secundo , hoe blijf je uit de buurt van de Germanen. Het eindpunt van deze kaarsrechte Romeinse weg eindigt met een kromming rond deze Germaanse site.

Borgstad zou wel eens de burcht kunnen zijn waarvan sprake is in de "Vitae Berlindis" en die volgens de legende in handen viel van de Noordmannen , terwijl de Grimbergse "Heemberg" stand hield.

Deze sterk heuvelende locaties zijn altijd een natuurlijke bescherming geweest voor de plaatselijke bevolking. Zo blijken de "Bosbeekvallei" en "Puttenbeekvallei" dat te zijn voor de Merchtemse stammen en "Robbroek" voor "Muso" , waar een deel van de Meuzegemse bossen gelegen waren. (deze vluchtplaats werd later ook bevestigd door de visitaties van de Deken tijdens de godsdienstoorlogen 1590 -1595)

MOTTE /MOTE :

latijnse benaming voor "aardhoop" , dat via een franse vertaling nadien terug in de Nederlandse taal is geslopen. Deze benaming is praktisch niet terug te vinden in onze toponymie.

TERP :

woord afkomstig uit het noorden van Nederland, daar waar nu het huidig Friesland gelegen is ; het woord betekent "dorp". Tijdens de transgressie van Duinkerke, die startte rond 250 nC steeg de zeewaterspiegel langsheen de Noordzee en pas na 700 nC konden deze gebieden terug bewoond worden. Terpen zijn kunstmatige heuvels die opgeworpen werden om een droge plek te bekomen bij hoogwater. Later werden deze vluchtheuvels ook bewoond. De terpen verdwenen doordat men rond 1200 nC begon met het indijken van het land. Ook werden vele terpen, die opgebouwd waren door bemesting, afgegraven.

Enkele kunstenaars die al ingeschreven hebben om een kunstwerk af te leveren voor deze tentoonstelling vragen of er foto's beschikbaar zijn van de binnenzijde van de kerk.

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Wed, 21 Mar 2012 22:33:47 +0100

update nieuwe info over pastoor Peeten met dank aan Mia Verbanck / parochie OLV Berchem en Ivo Billiaert/abdij Postel

noreply@skynetblogs.be (email : willempy@skynet.be) — Tue, 14 Feb 2012 21:01:00 +0100

16.03.1938 - 18.07.1952 Norbertus Gerardus Peeten °Antwerpen 07.11.1881 +Postel 28.07.1959

Norbertijn in de abdij van Postel waar hij op 09.10.1900 het witte habijt ontving.
Na zijn intrede twijfelde hij sterk aan zijn roeping en keerde naar Antwerpen terug waar hij de boekhouding verzorgde van Antwerpse bedrijven.

Hij reisde als handelsreiziger veel in Duitsland. Hij was veeltalig en van alle markten thuis.

Zijn filosofische gedachten bracht hem terug naar Postel en daar werd hij een tweede maal ingekleed op 09.10.1913 en begon hij zijn kerkelijk jaar noviciaat in Tongerlo.

Bij het uitbreken van WO I is hij terug opgeroepen voor militaire dienst die hij tot het einde van de oorlog aan het front heeft doorgemaakt als soldaat-brancardier.

Hij werd uiteindelijk geprofest op 11.07.1920 en priester gewijd op 08.04.1923.

In Postel was hij lector filosofie en op 03.05.1926 werd hij er circator (toezichter op de kloosterdiscipline) en cellier (verantwoordelijke voor de keuken en de aankopen + de zorg voor de abdijboerderij).

Op 11.06.1926 werd hij onderpastoor in Dessel en op 13.08.1929 was hij prior in Poster, alsook leraar in de wijsbegeerte.

Na een lange ziekte werd hij op 07.07.1931 benoemd tot onderpastoor in OLV Middelares in Berchem

Van Peeten was bekend dat hij een "boeiende verteller" was, zo deed hij er minstens 3 jaar over om een jaarlijks huisbezoek af te ronden.

Er werd verteld dat hij zijn parochianen Gregoriaanse gezangen aanleerde en alsook Vlaamse kerkliederen.

Bij de inval van de Duitse troepen in mei 1940 sloeg hij op de vlucht voor 17 dagen.
Drie jaar later op 23.06.1943 moesten hij en zijn parochianen afscheid nemen van hun klokken. (zie ook artikel "Bim Bam Meuzegem").

Na het evangelie van de eerste mis op zondag 30.12.1951 wilde pastoor Peeten naar de preekstoel gaan, maar op de onderste trede van het altaar misstapte hij en viel in het koor.

Met gebroken bekken bleef hij 5 maanden immobiel. Op 07.06.1952 werd hij van het Sint-Janshospitaal terug naar de pastorij gebracht waar hij 1 dag later zijn ontslag gaf.

Dan is hij terug naar de abdij van Postel gegaan waar hij lector moraaltheologie werd. Hij overleed in de abdij op 28.07.1959 en is op het abdijkerkhof begraven.